Klyssy-date

Medicijnen gebruiken is nooit leuk, niet voor volwassenen en zeker niet voor kinderen. Moeders zeggen dat het voor je eigen bestwil is, maar zo voelt het lang niet altijd. Ik kan het weten. Als kind was ik geen vreemde in de wereld van de medicijnen, maar eentje spande de kroon: de klysma. God, wat was ik bang voor dat ding en nog steeds zijn de klysma en ik niet de beste vriendjes. Oorzaak: mijn vader heeft een paar keer verkeerd gemikt, een pijnlijke fout, waardoor mijn angst is ontstaan. Hoe maak je als ouder dit soort momenten dragelijker? Mijn ouders probeerden vrolijk te blijven en beloofden mij een beloning: een sticker als ik goed gepoept had. Dat is de truc: positief blijven en de focus niet op het nare deel van de taak leggen. Helaas bleef het klysma-ritueel een ding waar ik iedere dag weer tegenop zag. Mijn dagboeken staan vol poepdrama's. Totdat ik op mezelf ging wonen. Toen merkte ik dat iemand die verder van jou afstaat, een probleem soms beter kan oplossen dan een ouder. Voor de dames van de zorg was het toedienen van een klysma net zo normaal als het zetten van een kopje thee. Zij lieten zich niet beïnvloeden door mijn angst en leidde me af door te vragen naar mijn dag. Ik vond het raar, maar merkte wel dat mijn angst voor de klysma begon te zak ken. Ik heb geen poepdrama's meer, alleen maar klyssy-dates. Momenten om te kletsen en te lachen. Medicatie is er in overvloed, maar een lach is en blijft het beste medicijn.

Robin Corbee